Μην σβήνεις το φώς σου …

Μέσα στα φιλοσοφικά ερωτήματα που με βασανίζουν εδώ και χρόνια είναι και αυτό που είμαι σίγουρη πως βασανίζει πολλούς εκεί έξω: Σε ένα κόσμο που ξεχειλίζει από κατάφορη αδικία άραγε υπάρχει πουθενά δικαιοσύνη; Τελικά το καλό καταφέρνει ποτέ να νικήσει το κακό σε αυτή την αιώνια μάχη τους ; Μήπως το απόλυτο μαύρο  πάντα επικρατεί; Σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι και όλο καταλήγω στην ίδια απάντηση : το σκοτάδι νικάει όταν το φώς απουσιάζει! Αν το ψάξει κανείς ορισμός του σκότους είναι απλά η “απουσία του φωτός”. Πως γίνεται λοιπόν να αδικήσεις το δίκαιο;  Πως γίνεται να σβήσεις το “φως” ενός ανθρώπου που είναι φτιαγμένος απ’ αυτό; Μόνο με το απόλυτο σκοτάδι. Μόνο με το άδικο. Με την απόλυτη διαπλοκή. Με την απόλυτη πλεκτάνη που θα ρίξει πρώτα μια ανεπαίσθητη σκιά, μετά μια πιο έντονη μουντάδα και τέλος … μια μαύρη αδιαπέραστη αυλαία!

 Θυμάμαι όταν μικρή με έπαιρναν οι γονείς μου στο θέατρο. Σαν παιδί πριν ν αρχίσει η παράσταση χάζευα όλο ενθουσιασμό την βελούδινη, βαριά, μαύρη κουρτίνα που κάλυπτε επιβλητικά τη σκηνή και σκάρωνα με το μυαλό μου εικόνες για το τι έκρυβε πίσω της! Και όσο πλησιάζαμε στην παράσταση και χαμήλωναν τα φώτα, όλο και διέκρινα μικρές χαραμάδες πίσω από το απόλυτο μαύρο της. Μικρές ακτίνες φωτός ξεπρόβαλαν δειλά…μικρές φωτεινές δεσμίδες που έλεγαν ότι πίσω από το απόλυτο μαύρο υπάρχει δράση… υπάρχει ζωή, υπάρχει κάτι μαγικό.

Μεγάλη πια βλέπω αυτή τη μαύρη κουρτίνα να σκεπάζει τον κόσμο γύρω μου. Και όσο περνούν τα χρόνια νομίζω πως η κουρτίνα μαυρίζει όλο και περισσότερο και γίνεται πιο αδιαπέραστη, πιο συμπαγής. Ακόμα μπορώ να διακρίνω χαραμάδες. Ακόμα θέλω να διακρίνω χαραμάδες. Τώρα πιο πολύ παρά ποτέ, πιστεύω πως πίσω από το απόλυτο σκοτάδι ενός κόσμου σε παράκρουση … κρύβεται κάτι μαγικό. Και πάντα ψάχνω γι αυτό, πάντα το περιμένω με λαχτάρα! Σαν μικρό παιδάκι στο θέατρο…

 Είδα το απόλυτο κακό, αυτή τη “μαύρη αδιαπέραστη κουρτίνα” να καλύπτει ανθρώπους γύρω μου. Συνήθως τους  διαφορετικούς και αυτούς που δεν έπαιζαν με σκοτεινούς κανόνες. Είδα ανθρώπους από τη μια μέρα στην άλλη να καταρρέουν από την κακία του αδιαπραγμάτευτου μαύρου. Είδα άλλους να δέχονται παθητικά το σκότος , να του σκύβουν εξευτελισμένοι το κεφάλι και να λένε “Μα τι να κάνω; Είναι πιο δυνατό…” Και έτσι φοβισμένοι από την αδικία λούφαζαν στην γωνία τους και δεν μιλούσαν μήπως πάθουν “μεγαλύτερο κακό”. Έκλειναν το στόμα τους, αποκοίμιζαν το μυαλό τους, αρνούνταν την μοναδικότητα τους, έκρυβαν το ξεχωριστό τους ή το παραχωρούσαν προς εκμετάλλευση στο σκότος … και σκότωναν το ταλέντο τους για να μην τους σκοτώσει αυτό. (Δεν είναι κρίμα ; Να κρύβεις το ταλέντο σου για να μη σε φάνε τα θηρία της μετριότητας; ). Και έτσι μέρα με τη μέρα οι άνθρωποι που σας έλεγα έσβηναν συνειδητά το φώς τους.  Έκρυβαν την λάμψη τους λες και η λάμψη είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπονται. Έτσι τους είπε το σκότος! Έτσι το παρουσίαζε. Μέχρι που με τον καιρό έχαναν το φώς τους και γίνονταν συνηθισμένοι. Ίδιοι με τους πολλούς. Αδιάφοροι. Κάποιοι , οι πιο αδύναμοι γινόταν θύτες  και άλλοι απλά  παρέμειναν ως μια αδιάφορη μουντίλα στην κουρτίνα, εγκαταλείποντας την ελπίδα τους. Έπνιξαν τα όνειρα τους… γιατί κάποιος τους απείλησε με σκοτάδι! Τραγικό…είναι τραγικό η ομορφιά να υποχωρεί στην απειλή της απόλυτης ασχήμιας. Είναι τραγικό η ηθική να διασύρεται ντροπιασμένη από το θράσος της απόλυτης ανηθικότητας. Είναι αδιανόητο ο σκοταδισμός να εκλαμβάνεται ως “Θεία δίκη”…

Σκέφτομαι πως έχω  πολλά πράγματα μέσα στην ψυχή μου! Το μόνο που δεν θα βρεί κανείς όσο και αν ψάξει είναι πεθαμένα όνειρα. Δεν τα σκοτώνω ποτέ. Δεν μπορώ να τους το κάνω αυτό γιατί τα αγαπώ. Σκοτώνοντας τα, σκοτώνω εμένα. Είναι μια σιωπηρή αυτοκτονία και δεν θα την διέπραττα ποτέ.Από τη στιγμή που “γεννάω” ένα όνειρο το υπερασπίζομαι μέχρι τέλους , ακόμα και αν με φόβιζε η απειλή της μαύρης κουρτίνας. Ήθελα πάντα να είμαι εκείνη η μικρή ακτίνα που με θάρρος ξεπηδάει από την χαραμάδα και λέει “Εεεε… είμαι εδώ! Κάτι μαγικό υπάρχει πίσω από το σκοτάδι. Ψάξε να το βρεις!”.

Αυτό που κατάλαβα είναι ότι οι χαραμάδες σιγά – σιγά μεγαλώνουν και η κάθε μικρή επίμονη αχτίνα φωτός μετατρέπεται δεσμίδα φωτός γιατί βρίσκει κι άλλες επίμονες αχτίνες και κάνει παρέα… και δυναμώνει και συντηρείται! Και όσο πολλαπλασιάζονται οι δεσμίδες φωτός τότε η κουρτίνα δεν είναι πια τόσο μαύρη…

 Θέλει πολύ κουράγιο!Θέλει επιμονή.Θέλει ατσάλινο στομάχι και αντοχές. Θέλει προσπάθεια…Αλλά πως θα αλλάξει ο κόσμος ; Πώς θα νικήσει το φώς; Πως θα βρεις το δίκαιο σου όταν εσύ το προδίδεις φοβισμένος ; Mη σβήνεις το φως σου για κανένα σκοτάδι. Μην εγκαταλείπεις τα όνειρα σου γιατί … μπήκαν εμπόδια στις  φιλοδοξίες του σκότους. Κράτα γερά και άναβε φλογίτσες, πολλές φλογίτσες και φώτιζε … φώτιζε… φώτιζε… όσο μπορείς!  Το να επιμένεις να διατηρείς το φώς της ψυχής σου αναμένο σε ένα κόσμο που θέλει να σε σκεπάσει με το μαύρο είναι ο δύσκολος δρόμος. Είναι πιο εύκολο να λουφάξεις. Και ακόμα πιο εύκολο να γίνεις και εσύ μαύρο… Αν αντέξεις όμως θα βρεις τη μαγεία που κρύβεται πίσω από κάθε μαύρη  κουρτίνα. Και τότε στην αιώνια μάχη θα κερδίσει ξανά το καλό γιατί εσύ το βοήθησες να κερδίσει…

You can leave a response, or trackback from your own site.

One Response to “Μην σβήνεις το φώς σου …”

  1. Βάνα says:

    Απλά τέλειο Μυρτώ μου!

    Βάνα

Leave a Reply

Powered by WordPress | Designed by: Best SUV | Thanks to Toyota SUV, Ford SUV and Best Truck