Ο καθρέφτης ….

Έκατσε μπροστά από το μεγάλο καθρέφτη. Πλησίαζε η ώρα. Η αγωνία άρχισε να ζωγραφίζεται στο πρόσωπο της. Δεκαεφτά χρονών. Το νυφικό της κατάλευκο, κεντημένο με δαντέλα στο χέρι. Χτένισε τα μακριά, κυματιστά, ξανθά της μαλλιά. Προσπάθησε να χαμογελάσει. Χάιδεψε την ασημένια της χτένα σχεδόν με νοσταλγία για έναν κόσμο που από σήμερα θα άφηνε. Το πατρικό της σπίτι, το όμορφο ψηλοτάβανο δωμάτιο της με τον μεγάλο καθρέφτη που την τον είχε παραγγείλει ο πατέρας της από την πόλη. Πόσες ώρες περνούσε εκεί. Πόσες νύχτες είχε ξαγρυπνήσει με τη σκέψη αυτής της μέρας…

 «Η ασημένια χτένα της γαγιάς» … χαμογέλασε με έκπληξη. Πλησίαζε η ώρα. «Αυτό πρέπει να είναι καλό σημάδι, ε μαμά ;». Χαμογέλασε. Χτένισε τα μακριά, καστανά της μαλλιά. Χάιδεψε το κατάλευκο κεντημένο νυφικό της και συγκινήθηκε από την ομορφιά του. «Τι όμορφο δωμάτιο» , σκέφτηκε. «Κι αυτός ο καθρέφτης είναι πανέμορφος». Προσπαθούσε να ξεγελάσει το μυαλό της με ότι έβρισκε. Ένιωθε την αναπνοή της να κόβεται. Πόσο περίμενε αυτή τη μέρα!

 Το Γιάννη της τον προξένεψε ο πατέρας της. Καλή οικογένεια, είπε , και ο Γιάννης προκομμένος και δουλευταράς. Είχε και κτήματα στο χωριό. Τον είχε δει εκείνο το απόγευμα στο πανηγύρι να της χαμογελά. Της ζήτησε και να χορέψουνε. Θυμάται που της κρατούσε το χέρι απαλά, σαν να φοβόταν να τη σφίξει παραπάνω μη σπάσει. Είχε ωραία μάτια ο άτιμος. Και εκείνο το χαμόγελο του ήταν τόσο γλυκό. Της άρεσε. Ονειροπολούσε κοιτάζοντας τον καθρέφτη σαν μαγεμένη, φέρνοντας στο μυαλό της τις εικόνες εκείνης της πρώτης γνωριμίας….

 Τον Κώστα τον γνώρισε στα σκαλιά της σχολής. Θυμάται εκείνο το πρωί που βιαζότανε να πάει στο μάθημα και της έπεσαν τα βιβλία στα σκαλιά. Εκεί που πάλευε να τα μαζέψει ξαφνικά εμφανίστηκε  ο  Κώστας. Έτρεξε να την βοηθήσει και μόλις κοίταξε τα μάτια του, ένιωσε πως αυτός ο άνθρωπος ήταν ξεχωριστός. Κύριος και από καλή οικογένεια. Της χαμογέλασε πλατιά και της είπε « Μην ανησυχείς. Εγώ είμαι εδώ». Και από εκείνο το πρωινό ήταν πάντα εκεί. Τώρα θα γινόταν ο άντρας της. Θα την αγαπούσε άραγε για πάντα; Χάζευε την εικόνα της στον καθρέφτη αλλά έμοιαζε να έχει χαθεί στη στιγμή εκείνης της πρώτης γνωριμίας …

 «Θέλω να θυμάμαι πως νιώθω τώρα», σκέφτηκε. Θυμήθηκε πως η μάνα της είχε πει πως στην παλιά σκαλισμένη ντουλάπα, η γιαγιά , όταν κάτι σημαντικό γινόταν στην οικογένεια το χάραζε στο φύλλο της ντουλάπας για να το θυμάται. «Θα γράψω και εγώ την ημερομηνία του γάμου μου» , σκέφτηκε. Τρέχει με ενθουσιασμό προς τη βαριά, σκουρόχρωμη ντουλάπα και ανοίγει τα φύλλα της διάπλατα. Μετακινεί σχεδόν με μανία τα ρούχα και να … εκεί στο πίσω μέρος, διακρίνει κάτι. Πάει πιο κοντά. Οι ξανθές της μπούκλες πέφτουν στα μάτια της. Τις σπρώχνει με αποφασιστικότητα και προσπαθεί να δει καλύτερα … 13/5/1898 Γεννήθηκε ο Νίκος, 26/8/ 1901 Γεννήθηκε η Ελευθερία….

 «Μακάρι να μπορούσα να κρατούσα για πάντα μέσα μου την ανάμνηση αυτής της στιγμής» , σκέφτηκε. Ήθελε να μην ξεχάσει ποτέ τον ενθουσιασμό που ένιωθε για το γάμο της, αλλά και την αγάπη και την τρυφερότητα που γέμιζε την ψυχή της για τον Κώστα. «Μαμά, βγάλε με μια φωτογραφία. Μισό , να βγάλω και το πέπλο μου από την ντουλάπα …»

 Πήρε το ψαλίδι από το συρτάρι και κάτω από την μεγάλη λίστα της γιαγιάς, με τους γάμους, τις γεννήσεις και τους θανάτους της οικογένειας σε μια προσπάθεια να συνεχίσει την παράδοση αλλά και να μη ξεχάσει ποτέ αυτή τη δυνατή στιγμή, άρχισε να χαράζει με επιμονή την ημερομηνία : 8/6/ 1918 Παντρεύτηκε η Ελευθερία. «Σήμερα παντρεύομαι. Σήμερα πάω στο δικό μου σπιτικό» , σκέφτηκε. Και άρχισε να φαντάζεται το καινούργιο της σπίτι, τον άντρα της, τα παιδιά που θα έκανε. Ήθελε πολλά παιδιά. Τα παιδιά είναι πάντα ευτυχία. Αρκεί να υπάρχει αγάπη. Θα την αγαπούσε άραγε ο Γιάννης ;

 Εκεί που χώθηκε σχεδόν ολόκληρη στην ντουλάπα για να βρει το δαντελένιο πέπλο της γιαγιάς, η Ελευθερία προσέχει κάτι. Πίσω από τα ρούχα κάτι φαινόταν σκαλισμένο. Πάει πιο κοντά με περιέργεια για να δει καλύτερα : 8/6/1918 Παντρεύτηκε η Ελευθερία. 7/9/1919 Γεννήθηκε ο Αντώνης. «Μαμά, έλα να δεις» ! Φώναξε με έκπληξη και σπρώχνει τα ρούχα για δει καλύτερα. Στο σκούρο φύλλο της παλιάς ντουλάπας ήταν χαραγμένη όλη η ιστορία της οικογένειας της. Πότε γεννήθηκε ο πατέρας της, οι θείες και οι θείοι της, πότε γέννησαν τα παιδιά τους, πότε τα βάφτισαν, πότε πέθανε ο παππούς. Η γιαγιά Ελευθερία είχε χαράξει όλη τους τη ζωή στο ξύλο της ντουλάπας. Η μόνη ημερομηνία που έλειπε ήταν η μέρα που η γιαγιά άφησε αυτό το μάταιο κόσμο. Κανένας δε χάραξε αυτή τη σημαντική ημερομηνία για την οικογένεια τους. Μια ημερομηνία που έχασαν έναν άνθρωπο, πραγματικό άγγελο. Τη γιαγιά που μέχρι τα βαθιά γεράματα τους έφτιαχνε πίττες και γλυκά και τους περίμενε κάθε Σαββατοκύριακο με ανυπομονεσία για να τους σφίξει στην αγκαλιά της. Τη γιαγιά που άναβε κεράκια και προσευχόταν στον Θεό να είναι καλά όλα τα εγγόνια της , τη γιαγιά που ακόμα και τώρα την ακούει που και που να την φωνάζει «ασημένια μου» …

Στερέωσε το πέπλο στα ξανθά της μαλλιά. Άφησε τη χτένα μπροστά από τον καθρέφτη, είδε για μια τελευταία φορά το είδωλο της , χαμογέλασε και προχώρησε αποφασισμένη να ζήσει μια όμορφη ζωή, να κάνει πολλά παιδιά, να χαρεί τα εγγόνια της, να συνεχίσει την παράδοση της οικογένειας της …

Βούτηξε το ψαλίδι με μανία και άρχισε να χαράζει την ντουλάπα. 10/9/1999 Πέθανε η Ελευθερία. 23/8/2003 Γάμος Ελευθερίας (εγγονής). Έφερε την εικόνα της  γιαγιάς στο μυαλό της, ντυμένη νυφούλα να χαράζει με τον ίδιο τρόπο τη ζωή της στην ντουλάπα. Χαμογέλασε με αγάπη στη θύμηση της. Στάθηκε μπροστά στον παλιό καθρέφτη της γιαγιάς και μπορούσε να ορκιστεί πως την έβλεπε ντυμένη με το ίδιο δαντελένιο νυφικό να της χαμογελά. Της χαμογέλασε πίσω. Ακούμπησε το χέρι της στον καθρέφτη και ήταν σαν το παρόν και το παρελθόν να ενώθηκαν σε ένα υπερφυσικό άγγιγμα. Προχώρησε αποφασισμένη να ζήσει μια όμορφη ζωή, να κάνει πολλά παιδιά, να χαρεί τα εγγόνια της, να συνεχίσει την παράδοση της οικογένειας της …

 (αφιερωμένο στη δική μου γιαγιά, την Παναγιώτα…)

You can leave a response, or trackback from your own site.

One Response to “Ο καθρέφτης ….”

  1. Νυφικά says:

    Πολύ γλυκιά και τρυφερή ιστορία.

Leave a Reply

Powered by WordPress | Designed by: Best SUV | Thanks to Toyota SUV, Ford SUV and Best Truck