40 candles…

Στη ζωή μου μ’ αρέσει να κάνω απολογισμούς. Μ’ αρέσει να κοιτάζω πίσω στα γεγονότα με κρύο κεφάλι και χωρίς συναισθηματισμούς να αναλύω όσο πιο αντικειμενικά μπορώ τις πράξεις μου : «Tι έκανα σωστά; Tι έκανα λάθος; Τι θα μπορούσα να κάνω καλύτερα; Προσπάθησα αρκετά; Τι έμαθα;» Υπάρχει άραγε καλύτερη στιγμή απολογισμού από την ημέρα των γενεθλίων; Ειδικά όταν τα γενέθλια αυτά είναι τα τεσσαρακοστά και σηματοδοτούν το μέσο (if I am lucky and give up smoking!) της ζωής ενός ανθρώπου;Σαράντα χρόνια λοιπόν. Δεν θα πω τι έκανα σωστά και τι λάθος , ούτε αν προσπάθησα αρκετά στη ζωή μου. Αυτή την ανάλυση την κρατάω για τον εαυτό μου και χαίρομαι γιατί τουλάχιστον έχω τη συνείδηση μου ήσυχη. Σήμερα δεν θα κάνω απολογισμό , αλλά θα μοιραστώ κάποια από όλα αυτά που έμαθα άλλοτε με τον εύκολο και άλλοτε με το δύσκολο τρόπο. Σίγουρα, υπήρχαν αρκετά πράγματα που θα μπορούσα να έχω χειριστεί καλύτερα και πολλά που θα έπρεπε να τα παλέψω πιο πολύ. Υπήρξαν φάσεις που, ναι,  λειτούργησα επιπόλαια, αλλά μετά ανέλαβα τις ευθύνες των πράξεων μου με το δύσκολο τρόπο. Προσπάθησα να διορθώσω τα λάθη μου και κατάλαβα ότι τελικά τα λάθη αυτά με έκαναν καλύτερη. Τα αγαπώ τα λάθη μου αλλά μέχρι εκεί.. δεν τα επαναλαμβάνω. Στα δύσκολα στάθηκα βράχος (και ακόμα στέκομαι) και δεν φοβάμαι τον εαυτό μου , έμαθα να τον εμπιστεύομαι. Τα δύσκολα με ανάγκασαν να ψάξω πιο βαθιά μέσα μου και να βρω ισορροπίες που δεν πίστευα ότι είχα. Έμαθα να προσαρμόζομαι με το περιβάλλον και ακόμα και αν λειτουργώ πολλές φορές παιδικά και αυθόρμητα επιστρατεύω τη λογική μου για να φέρει την ισορροπία. Ίσως έμαθα με τα χρόνια ότι λίγη διπλωματία δεν έβλαψε ποτέ κανέναν – αντιθέτως. Δεν φοβάμαι την αλλαγή, δεν φοβάμαι την προσπάθεια. Με τρομάζει η στασιμότητα, η ουδετερότητα, με τρομάζει το «τίποτα». Γι αυτό πάντα βουτάω στο άγνωστο…και το περίεργο είναι ότι πάντα αυτό το «άγνωστο» κρύβει απροσδόκητες, πανέμορφες εκπλήξεις…και με επιβραβεύει(Note: Να το συνεχίσω και στο μέλλον!). Έμαθα να σέβομαι τη διαίσθηση μου και να την ακολουθώ. Έμαθα να ξεχωρίζω το «καμπανάκι» του φόβου από αυτό της αυτοπροστασίας. Όταν μιλάει ο φόβος, απλά του κλείνω το στόμα αλλά όταν μιλάει η διαίσθηση απλά ακούω και υπακούω. Η διαίσθηση είναι αξιοθαύμαστο πράγμα. Οσες φορές δεν ακολούθησα εκείνη τη φωνούλα μέσα μου, επέστρεψε για να μου «ρίξει χαστούκι» υπενθύμισης … τα «στραβά κάδρα στους τοίχους» που λέει και κάποιος φίλος.

Όλα αυτά τα χρόνια προσπάθησα να νιώθω τους ανθρώπους δίπλα μου. Να τους ακούω με καρδιά και το μυαλό μου και όχι μόνο με τα’ αυτιά μου. Έμαθα να σέβομαι το καλύτερο και να προσπαθώ να το φτάσω. Έμαθα να δίνω ευκαιρίες. Κάποτε ήμουν απόλυτη αλλά με τα χρόνια κατάλαβα ότι δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι, μόνο άνθρωποι με τραύματα που δεν μπόρεσαν ποτέ να γιατρέψουν. Η κακία είναι αδυναμία και τρόπος άμυνας , δεν είναι χαρακτηριστικό. Έμαθα να μην κρατάω κακίες γιατί αυτό μαυρίζει τελικά μόνο τη δική μου ψυχή. Κατάλαβα ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να κρατάς κακίες… Έμαθα να μην θυμώνω εύκολα και να μην λέω κουβέντες που δεν εννοώ και που δεν μπορώ ποτέ να τις πάρω πίσω. Έμαθα επίσης ότι δεν πρέπει να έχω πάντα τον τελευταίο λόγο σε μια διαφωνία – μερικές φορές είναι καλύτερο να σιωπώ.

Έμαθα να θέτω προτεραιότητες αλλά και να διαλέγω «στρατόπεδα». Ήμουν τυχερή γιατί συνειδητοποίησα από πολύ μικρή ότι όλα στη ζωή είναι επιλογές , τα πάντα είναι επιλογή  : επιλέγουμε του ανθρώπους που θα περάσουμε τη ζωή μας μαζί τους, επιλέγουμε την σχέση με την οικογένεια μας, επιλέγουμε την οικογένεια ή την καριέρα, επιλέγουμε να είμαστε «σωστοί» , «λάθος» , «αδιάφοροι»….επιλέγουμε τη ζωή μας , επιλέγουμε την πραγματικότητα μας. Κάθε στιγμή, κάθε μικρή απόφαση, είναι μια επιλογή που διαμορφώνει το μέλλον μας. Γι αυτό και είμαι σκληρή με όσους λειτουργούν μοιρολατρικά. Κατάλαβα ότι στη ζωή πρέπει να αποφασίζουμε εγκαίρως σε πιο «στρατόπεδο» ανήκουμε: σε αυτό της «συνείδησης» ή της «ασυνειδησίας»,στο στρατόπεδο του «κοπαδιού» ή του «μοναχικού δρόμου»… γιατί αν δεν αποφασίσουμε εγκαίρως τότε παραπαίουμε μεταξύ του «σωστού» και του «λάθους». Οι χιλιάδες επιλογές μας διαμορφώνουν ένα προσωπικό σύστημα αξιών που είναι απαραίτητο για την επιβίωση. Έμαθα ότι δεν υπάρχει «καλό» και «κακό» αλλά αυτό που τα καθορίζει είναι η πρόθεση που κρύβεται πίσω τους. Το καλό είναι δημιουργία , το κακό καταστροφή …

Έμαθα να λέω «όχι» , να βάζω όρια , αλλά και να διεκδικώ αυτό που θέλω. Έμαθα να μην μπλέκομαι σε καταστάσεις που ευθύς εξ αρχής φαίνονται «άρρωστες». Έμαθα ότι οι άνθρωποι που  πρόδωσαν μια φορά θα  προδώσουν ξανά και ότι όταν δίνω ένα τέλος πρέπει να είναι «οριστικό». Έμαθα να μην απειλώ εκτός εάν είμαι διατεθειμένη να πραγματοποιήσω την απειλή μου γιατί διαφορετικά γίνομαι γελοία. Έμαθα πως ο πραγματικά δυνατός είναι ανώτερος των περιστάσεων και δίνει τόπο στην οργή. Έμαθα να μην υπόσχομαι πράγματα που δεν μπορώ να πραγματοποιήσω … έμαθα να μην υπόσχομαι «για πάντα». Έμαθα να μιλάω λίγο και ουσιαστικά και καθόλου όταν δεν γνωρίζω. Έμαθα να μην περιπλέκω μόνη μου τις καταστάσεις , είναι αρκετά πολύπλοκες από μόνες τους. Έμαθα, ότι η πραγματική αξία στη ζωή δεν διαφημίζεται αλλά αναγνωρίζεται. Έμαθα, ότι η ζωή είναι πράγματι κύκλος και ότι κάνεις το βρίσκεις μπροστά σου , καλό ή κακό – μόνο που τα κακά επιστρέφουν άμεσα και πιο δυνατά από τα καλά. Έμαθα να κάνω το καλό όπου μπορώ…

Έμαθα ότι να πατάω «παύση» και να παίρνω βαθιές ανάσες. Έμαθα να βάζω χαλινάρια στον εαυτό μου και να τον μαζεύω ότι ξεφεύγει. Έμαθα ότι που και που πρέπει να μένω ακίνητη σε ένα κόσμο που τρέχει … και να κοιτάζω μέσα μου. Έμαθα ότι πρέπει να αυτοπροσδιορίζομαι ξανά και ξανά γιατί αλλάζω … και όταν αλλάζω αλλάζουν και τα «θέλω» μου και παράλληλα αλλάζουν και οι στόχοι μου. Έμαθα να «παραδέχομαι ήττα» και να φεύγω μακριά από καταστάσεις που με φθείρουν. Ναι, υπάρχουν και πράγματα που δεν αξίζει να τα παλεύεις. Έμαθα όμως να παλεύω με νύχια και με δόντια γι αυτά και αυτούς που αγαπάω, έμαθα να προστατεύω, να αγκαλιάζω , να συγχωρώ, να δείχνω κατανόηση …να κάνω υπομονή όταν πρέπει και να αποδέχομαι τους άλλους όπως είναι ακόμα και αν αυτό που είναι εμένα με ενοχλεί. Νομίζω ότι δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα από το να προσπαθείς να αλλάξεις τους άλλους απλά αλλάζεις τον τρόπο που εσύ τους αντιμετωπίζεις. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να επικρίνεις τους ανθρώπους γι αυτό που είναι, τους καταστρέφεις την αυτοπεποίθηση. Η επίκριση περισσεύει στον κόσμο μας ενώ η αγάπη και η αποδοχή δεν έκανε ποτέ κακό σε κανένα (Note : Να το θυμάμαι πάντα για το παιδί μου!).

Έμαθα να μην κολλάω «ετικέτες» και να σχηματίζω τη δική μου άποψη για τους άλλους. Έμαθα να έχω χαμηλές προσδοκίες γιατί διαφορετικά απογοητεύομαι. Όταν δεν περιμένεις τίποτα και κάτι καλό έρθει στο δρόμο σου… τότε το εκτιμάς διπλά και γίνεσαι πιο εύκολα ευτυχισμένος. Έμαθα να μην θεωρώ τίποτα δεδομένο και να εκτιμώ όλα τα όμορφα πράγματα που έχω στη ζωή μου γιατί σίγουρα… ούτε αυτά είναι δεδομένα. Κατάλαβα ότι ευτυχία είναι μικρές στιγμές , καθημερινές και απλές αλλά ανεκτίμητες. Έμαθα ότι αυτό τελικά που αφήνουμε πίσω μας, είναι το πώς αισθάνονται οι άλλοι για μας, το πώς μας θυμούνται … και μας θυμούνται για τα έργα μας αλλά και το πώς αγγίξαμε τη ζωή τους. Θα ήθελα να «αγγίζω» τη ζωή των ανθρώπων δίπλα μου…

Σκέφτομαι τόσα πολλά αυτές τις μέρες. Σκέφτομαι όλους του «ρόλους» που έχω αναλάβει στη ζωή μου και προσπαθώ να αξιολογήσω εάν τελικά τους «παίζω» σωστά ή εάν έχω αξιολογήσει σωστά τη σημασία του καθενός από αυτούς. Το μόνο σίγουρο είναι ότι μέσα μου υπάρχουν καλές προθέσεις, όνειρα, ελπίδες , όρεξη και καλή διάθεση. Θέλω να είμαι μια μαμά γεμάτη αγάπη για παιδί μου, μια σύζυγος – σύντροφος για τον άνθρωπο που επέλεξα να ζήσω τη ζωή μου μαζί, μια επαγγελματίας σοβαρή και αποτελεσματική για τους συνεργάτες μου, μια κόρη για την οποία οι γονείς μου θα νιώθουν περιφανή, μια φίλη πραγματική για τους φίλους μου,  ένας άνθρωπος με ουσία και περιεχόμενο…για μένα. Με λίγα λόγια , τώρα, στο μέσο της ζωής μου συνειδητοποιώ ότι δεν έχω αλλάξει καθόλου αλλά έχω αλλάξει και εντελώς! Μέσα μου είμαι εκείνο το παιδί των 17 που έφευγε από το σπίτι του για να εξερευνήσει τον κόσμο…και ακόμα τον εξερευνώ με την ίδια παιδική ματιά εκείνης της ηλικίας. Έχω πολλά να κάνω ακόμα, έχω πολλά να δώσω , έχω τόσα πολλά να μάθω …το μόνο σίγουρο είναι ότι αισθάνομαι πλέον πιο ώριμη αλλά και πιο δυνατή για να αντιμετωπίσω οτιδήποτε έχει η ζωή να μου στείλει στο δρόμο μου. Ότι και αν είναι αυτό είναι ευπρόσδεκτο…

You can leave a response, or trackback from your own site.

6 Responses to “40 candles…”

  1. Vana says:

    Εξαιρετικό Μυρτώ μου! Συναντώ στο γράψιμό σου τον ίδιο τρόπο σκέψης με το δικό μου. Σίγουρα “αγγίζεις” τη δική μου ζωή…

  2. Myrto Hambaki says:

    Bάνα μου… για ακόμα μια φορά με συγκινείς με αυτά που γράφεις…και έτσι “αγγίζεις” και εσύ τη δική μου ζωή. Σ’ ευχαριστώ.. 🙂

  3. Κίκα says:

    Αγαπητή Μυρτώ, δεν γνωριζόμαστε βεβαίως όπως με τη Δάφνη, χαίρομαι όμως που η Δάφνη μας φέρνει κοντά. Χρόνια πολλά, γεμάτα από τη χαρά της ζωής και τη δημιουργία.

  4. Αγαπητή Μυρτώ, το κείμενό σου με συγκίνησε, στο λέω αλήθεια, γράφεις υπέροχα γιατί πολύ απλά γράφεις απο βάθη ψυχής.
    Χαίρομαι που σε έχω γνωρίσει και που σε διαβάζω.

    🙂

  5. Μυρτώ Χαμπάκη says:

    Aρη… σε ευχαριστώ! 🙂
    Και γω χάρηκα πολύ που σε γνώρισα… γιατί είσαι είσαι ένας άνθρωπος που ονειρεύεται και προσπαθεί! Και αυτό είναι σπάνιο στις μέρες μας …:)

Leave a Reply

Powered by WordPress | Designed by: Best SUV | Thanks to Toyota SUV, Ford SUV and Best Truck