Solvency II και επιπτώσεις στην διαμεσολάβηση

Το Solvency II βρίσκεται πλέον προ των πυλών με οριστική ημερομηνία εφαρμογής την 1.1.2016. Επί σειρά ετών, τα στελέχη της ασφαλιστικής αγοράς, σε όλα τα στάδια της επιχειρησιακής αλυσίδας, έχουν ως βασικό θέμα συζήτησης και προβληματισμού τις απαιτήσεις του νέου πλαισίου σε συνδυασμό με τις ενδεχόμενες επιπτώσεις  και τις αλλαγές που θα επιφέρει στο σύνολο των ασφαλιστικών εργασιών.

Κι έζησαν αυτοί καλά, με εμάς τι γίνεται;

 Στα παραμύθια της παιδικής μας ηλικίας όλοι στο τέλος ζούσαν καλά κι εμείς. . . καλύτερα! Παραμυθένιοι έρωτες, τέλειοι ήρωες και αιώνια αγάπη! Μήπως αυτά τα παραμύθια θα έπρεπε κάποιος επιτέλους να τα ξαναγράψει; Ακόμα και τα τρία γουρουνάκια ήταν ευτυχισμένα!. . .” Εμείς γιατί δεν είμαστε; Μήπως έχουμε κάποιο πρόβλημα; Μήπως είμαστε απλά άτυχοι; Μήπως αγνοούμε κάτι που όλοι οι άλλοι γνωρίζουν; Γιατί η σχέση μας δεν είναι όπως τη θέλουμε; Γιατί δεν μπορούμε να βρούμε τον ιδανικό σύντροφο; Υπάρχει ή δεν υπάρχει το άλλο μας μισό; Μήπως οι άντρες και οι γυναίκες δε σκέφτονται το ίδιο; Μήπως δεν έχουμε αυτοπεποίθηση; Μήπως φταίμε εμείς; Μήπως φταίνε οι άλλοι; Κι αν φταίμε. . . πού ξεκινάει η ευθύνη μας και πού τελειώνει;

Καταναλωτική συμπεριφορά σε περιόδους ύφεσης

Μια οικονομική κρίση που ακολουθείται από εκτεταμένη περίοδο ύφεσης, αναγκάζει τη πλειοψηφία των καταναλωτών να αναθεωρήσουν τις καταναλωτικές τους συνήθειες και να ανακατανείμουν το διαθέσιμο εισόδημα τους σύμφωνα με τις δυνατότητες που η  νέα οικονομική πραγματικότητα τους επιτρέπει. Πως επηρεάζονται οι καταναλωτές από την ύφεση και ποιές οι αιτίες μεταβολής στη συμπεριφορά τους;

Το ταξίδι

Τους είχαν πει πως πρέπει να ετοιμάζονται για το μεγάλο ταξίδι από τη στιγμή που θα γεννιόντουσαν. Δεν ήξεραν  πότε θα ταξιδέψουν αλλά ούτε και τον τελικό προορισμό. Θα ταξίδευαν όμως κάποια στιγμή και αυτό ήταν το μόνο σίγουρο. Και ένα ταξίδι χρειάζεται κατάλληλη προετοιμασία. Η μήπως όχι; Θα προλάβαιναν άραγε να ετοιμαστούν; Πως θα περνούσαν στην αναμονή; Και πότε θα επέστρεφαν; Θα επέστρεφαν κάποτε; Κανείς δεν τους είπε με βεβαιότητα. Μόνο εικασίες μπορούσαν να κάνουν αφού ποτέ δεν γνώρισαν κάποιον που να επέστρεψε από το ταξίδι για να τους πει.

Σπασμένη νεράιδα…

Από μακριά φαντάζει σκληρή και σκοτεινή. Τα μακριά, μαύρα μαλλιά της, σαν άγριος χείμαρρος κυλάνε στο σώμα της αγκαλιάζοντας της μέση της. Το κατάμαυρο της φουστάνι κυματίζει σαν να φυσάει αέρας δυνατός. Μοιάζει να πηγαίνει σε πόλεμο. Ένα μεγάλο πόλεμο στον κόσμο του φανταστικού που πρέπει να τον κερδίσει. Η έκφραση της σκληρή, απόκοσμη, αποφασισμένη. Δε σου θυμίζει τίποτα από τις γλυκές, καλόκαρδες νεράιδες των παραμυθιών. Ίσως δραπέτευσε από ένα μαύρο παραμύθι γεμάτο πόνο και δράκους που σκορπάνε φωτιά και θάνατο.

Ο καθρέφτης ….

Έκατσε μπροστά από το μεγάλο καθρέφτη. Πλησίαζε η ώρα. Η αγωνία άρχισε να ζωγραφίζεται στο πρόσωπο της. Δεκαεφτά χρονών. Το νυφικό της κατάλευκο, κεντημένο με δαντέλα στο χέρι. Χτένισε τα μακριά, κυματιστά, ξανθά της μαλλιά. Προσπάθησε να χαμογελάσει. Χάιδεψε την ασημένια της χτένα σχεδόν με νοσταλγία για έναν κόσμο που από σήμερα θα άφηνε. Το πατρικό της σπίτι, το όμορφο ψηλοτάβανο δωμάτιο της με τον μεγάλο καθρέφτη που την τον είχε παραγγείλει ο πατέρας της από την πόλη. Πόσες ώρες περνούσε εκεί. Πόσες νύχτες είχε ξαγρυπνήσει με τη σκέψη αυτής της μέρας…

Από το δάσος στο δέντρο… Κουλτούρα Κινδύνου

Lehman Brothers! Είμαι σίγουρη ότι δεν υπάρχει άνθρωπος πλέον που να μην αναγνωρίζει αυτό το όνομα! Το πρώτο κομμάτι του ντόμινο που έπεσε με πάταγο. Η Αμερικάνικη επενδυτική τράπεζα  που με την κατάρρευση της σηματοδότησε μια σειρά πιστωτικών γεγονότων που έφεραν την παγκόσμια οικονομική κρίση στη ζωή μας. Την κρίση που εμείς εξακολουθούμε να βιώνουμε ως βαθιά ύφεση σήμερα…

Sweet Children of Capitalism…

Αυτές τις μέρες «γιορτάζω» μια προσωπική επέτειο, αυτή των 20 χρόνων ως εργαζόμενη. Πως πέρασαν 20 ολόκληρα χρόνια; Σαν τώρα το θυμάμαι. Η πρώτη μου συνέντευξη σε μια εταιρία στη Κύπρο. Θυμάμαι τον «θάρρος της άγνοιας» με το οποίο μπήκα στο γραφείο του Διευθυντή. Μόλις είχα τελειώσει το Μεταπτυχιακό μου, 22 μόλις χρόνων, γεμάτη όνειρα, γεμάτη πίστη στον εαυτό μου. Νόμιζα ότι ο κόσμος μου ανήκε. Είχα απαιτήσεις, φιλοδοξίες, δικαιώματα! Πήρα την δουλειά και έκανα ένα τηλεφώνημα στον πατέρα μου για να του το ανακοινώσω με χαρά. Μιλούσε με την «Διοικητική Λειτουργό» της τάδε εταιρίας. Το έλεγα και φούσκωνα από περηφάνια. Εκείνη τη στιγμή ακόμα ένα «γιαπάκι»  γεννήθηκε …

Be the change you want to see in the world: Πνευματική Ιδιοκτησία , αυτή η άγνωστη…

Σκεπτόμενη τη γνωστή ρήση του Μαχάντμα Γκάντι και με αφορμή διάφορα γεγονότα που παρατηρώ και δυστυχώς βιώνω στο πετσί μου εδώ και χρόνια , νιώθω την ανάγκη να εκφράσω την άποψη μου γι αυτό που ονομάζουμε «πνευματική ιδιοκτησία». Μόνο οι άνθρωποι που κάνουν δημιουργική δουλειά, πρωτότυπη δουλειά , μπορούν να νιώσουν αυτό το συναίσθημα της πικρίας και του θυμού όταν τα  όποια πνευματικά τους δημιουργήματα, που είναι «παιδιά» τους ,  που τα γέννησαν με κόπο και προσπάθεια και που κούρασαν το μυαλό του  για να τους δώσουν πνευματική οντότητα και ζωή, παίρνουν το «ονοματεπώνυμο» άλλων.

Ε ναι λοιπόν, ο κόσμος έχει και ….εκτάκια. Deal with it!

Πραγματικά υπάρχουν (και υπήρξαν) πολλές στιγμές στη ζωή μου που έπιασα τον εαυτό μου να αισθάνεται alien. Και όχι alien με την έννοια του «αλλοδαπός» αλλά alien με την έννοια του εξωγήινος (extraterrestrial σε απλά αγγλικά!). Ίσως να φταίει το ότι δεν μεγάλωσα στη χώρα που μένω αλλά ίσως και να φταίει ότι η δική μου ματιά στα πράγματα ίσως να διαφέρει από αυτό που λέμε «κοινή αντίληψη». Θα μοιραστώ έναν από τους μεγαλύτερους μου εφιάλτες : Ποτέ δεν θα ήθελα να γίνω η μάνα σε παροξυσμό που θα κυνηγούσε τον μικρό Γιωργάκη με το κουτάλι για να φάει. Ποτέ δεν θα ήθελα να γίνω η μάνα που λέει ατάκες – στερεότυπα του τύπου «Βάλε μπουφάν» , «πρόσεχεεεεε» , «μη χοροπηδάς, μη μιλάς, μη λερώνεσαι … μη μη μη ….».

Μπίμπι, ο Ιπποτραμπολινούλης

Στη μακρινή ζούγκλα του Ζούγκι – Ζούγκι ζούσε ένας  μικρός , παιχνιδιάρης, γκρι ιπποπόταμος, ο Μπίμπι !

– Ουφ, βαρέθηκα να κάνω μόνο βουτιές στο νερόλακκο…Θα ήμουν τόσο ευτυχισμένος αν έκανα κάτι διαφορετικό…κάτι σπουδαίο. Δεν θα ήταν τέλεια  να είχα ένα τραμπολίνο;Θα πηδούσα ψηλά στ’ αστέρια… και θα φώναζα «Γιούπι… γίπππιιι…. Γιοοοοο» .Στη ζούγκλα όμως δεν έχουμε τραμπολίνο …αναστέναζε.

Οι δεινόσαυροι ζουν …

Μετά από 5 χρόνια …. «κρίσης» , ύφεσης, εξαθλίωσης και κατάρρευσης των πάντων θα περίμενε κανείς ότι αυτή η χώρα θα αναγκαζόταν τελικά ν’ αλλάξει, έστω και με το ζόρι – από ανάγκη. Κάθε λογικός άνθρωπος  θα περίμενε ότι αυτό το τόσο σκληρό «μάθημα» , που μας έστειλε απ τα «σαλόνια στα αλώνια»  θα μας γινόταν πάθημα και ίσως να  αποτελούσε μια μοναδική  ευκαιρία για πρόοδο, για εξέλιξη , για αναθεώρηση των αρρωστημένων πρακτικών που έφεραν την οικονομία, την κοινωνία … τη χώρα (χώρα;) ολόκληρη σε αυτό το τραγικό αδιέξοδο.

Solvency II: Η επόμενη διετία μέχρι την εφαρμογή

Το 2013 απετέλεσε χρονιά σταθμό για την εξέλιξη της Οδηγίας Solvency II. Αφενός, η θετική έκβαση του τριμερούς διαλόγου που οδήγησε σε συμφωνία για την Οδηγία Omnibus II και οριστικοποίησε την συνεχώς αναβαλλόμενη ημερομηνία εφαρμογής της Οδηγίας για την 1.1.2016 και αφετέρου, η δημοσίευση από την EIOPA των κατευθυντήριων γραμμών για την ενδιάμεση εφαρμογή (interim measures) της Οδηγίας για την διετία 2014 – 2016 , σηματοδοτούν μια περίοδο έντονης προετοιμασίας για την Ευρωπαϊκή ασφαλιστική αγορά. Στην Ελλάδα, είναι πλέον εμφανές, ότι η κουλτούρα της εγχώριας ασφαλιστικής αγοράς στο σύνολο της μετατοπίζεται σταδιακά προς την κατεύθυνση της ολιστικής διαχείρισης κινδύνων

Η δημοσίευση των Κατευθυντήριων Γραμμών και σταδιακή προσαρμογή στο Solvency II : Tο 2016 θα είναι τελικά η αφετηρία ;

Στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2013, η EIOPA προχώρησε στην δημοσίευση του τελικού κειμένου Κατευθυντήριων Γραμμών με στόχο τη σταδιακή εφαρμογή της Οδηγίας Solvency II. Κατά την διάρκεια της περιόδου δημόσιας διαβούλευσης των αρχικών Κατευθυντήριων γραμμών ενωρίτερα εντός του έτους, η EIOPA έλαβε περί τις 4,000 σχόλια , τα οποία επεξεργάστηκε και κατέληξε στο δημοσιευμένο κείμενο, το οποίο ορίζει ως μεταβατική περίοδο προσαρμογής (phasing – in interim measures) στην οδηγία την περίοδο 2014 – 2016.

Συντάξεις – Μια ματιά μέλλον….

Ξεκινώντας για να προετοιμάσω τη σημερινή ομιλία …ένιωσα ότι δεν ήθελα να σας μιλήσω μόνο με νούμερα. για ένα θέμα τόσο ανθρώπινο όσο οι συντάξεις. Σκεπτόμενη λοιπόν τους ηλικιωμένους ανθρώπους και τις συντάξεις, σχεδόν πάντα το μυαλό μου τρέχει πάντα στη δική μου γιαγιά …που ζούσε στο χωριό … με τη σύνταξη της. Η μεγαλύτερη της ευτυχία ήταν τις Κυριακές να μαζεύονται όλα τα παιδιά και τα εγγόνια της στο μεγάλο τραπέζι … και αυτή να μαγειρεύει ατελείωτα… και να μας φτιάχνει, ψωμιά, μπουρέκια … και γλυκά. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το χαμόγελο του παππού μου – που κάθε Χριστούγεννα μάζευε τα 12 εγγονάκια του στη μεγάλη σάλα και με επισημότητα και περηφάνια … και κατά σειρά ηλικίας … έδινε στον καθένα μας από μια “ομολογία αποταμιεύσεως” όπως την έλεγαν τότε στην Κύπρο.

Powered by WordPress | Designed by: Best SUV | Thanks to Toyota SUV, Ford SUV and Best Truck