To άγνωστο πρόσωπο που βλέπω στον καθρέφτη…

Και να που κάποτε έρχεται εκείνη η στιγμή που κοιτάζουμε τον εαυτό μας και δεν τον αναγνωρίζουμε. Ξαφνικά , όλα εκείνα τα στοιχεία της προσωπικότητας μας που πιστεύαμε ότι μας χαρακτήριζαν χάθηκαν κάπου στην διαδρομή της ζωής μας και δεν μπορούμε να καταλάβουμε το γιατί. Η εμφάνιση μας είναι διαφορετική , τα πιστεύω μας έχουν αλλάξει , οι αντιδράσεις μας διαφέρουν , τα γούστα μας δεν έχουν καμία σχέση με το παρελθόν! Τι μας συμβαίνει;

Μήπως έχουμε αρχίσει να εγκαταλείπουμε τον εαυτό μας; Μήπως συμβιβαζόμαστε; Μήπως τελικά απλά μεγαλώνουμε; Σε ποιό σημείο της ζωής μας αλλάξαμε και δεν το καταλάβαμε;

 Υπάρχουν χιλιάδες λόγοι που οι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να εγκαταλείψουν τον εαυτό τους και όλα αυτά που κάποτε είχαν σημασία γι αυτούς και σίγουρα δεν είστε ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που αισθάνεται πως δεν αναγνωρίζει πια τον εαυτό του. Όλοι οι άνθρωποι περνάνε κάποια στιγμή από αυτό το στάδιο. εαυτό σας! Αν σας λείπει ο «παλιός» – «καλός» σας εαυτός και θέλετε να τον ανακαλύψετε ξανά βγάζοντας τον στην επιφάνεια, υπάρχει τρόπος!

 Για να κάνετε το πρώτο βήμα , πρέπει να βάλετε το μυαλό σας να δουλέψει και να θυμηθεί : Ποιά χαρακτηριστικά της προσωπικότητας σας ήταν αυτά που αγαπούσατε και χάσατε στην πορεία; Ποιά χαρακτηριστικά του παλιού σας εαυτού σας λείπουν και τα θυμάστε με νοσταλγία; Σας λείπει η παλιά σας εμφάνιση; Tο χιούμορ σας; Η αισιοδοξία σας; Η δίψα για ζωή; Η ανάγκη για περιπέτεια; Μήπως σας έλειψαν οι παλιοί σας φίλοι ή κάποιες παλιές συνήθειες που σας ευχαριστούσαν και σας γέμιζαν; Καλό θα ήταν να σημειώνατε όλα αυτά τα χαρακτηριστικά κάπου, μιας και έχετε αρκετό δρόμο μπροστά σας μέχρι να τα φέρετε ξανά στην επιφάνεια .Είναι απόλυτα βασικό όμως να τα ξεκαθαρίσετε στο μυαλό σας.

 Για να μπορέσετε λοιπόν να φέρετε στην επιφάνεια τα χαμένα σας χαρακτηριστικά θα πρέπει συνειδητοποιήσετε αρχικά ποια πραγματικά είναι αυτά τα χαρακτηριστικά. Θα πρέπει να δώσετε μια εξήγηση για τον λόγο που ατόνησαν ή χάθηκαν. Ποιό γεγονός πιστεύετε ότι σας επηρέασε και τα εξαφάνισε; Σε ποιά χρονική στιγμή της ζωής σας πιστεύετε ότι αλλάξατε; Ο χρονικός προσδιορισμός είναι σημαντικός μιας και θα παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην προσπάθεια σας να ανακαλύψετε ξανά τον εαυτό σας ενώ η επίγνωση για τους λόγους που σας οδήγησαν στον να χάσετε τον εαυτό σας είναι ο «χάρτης» που θα σας οδηγήσει στο να τον ανακαλύψετε ξανά. Όσο δύσκολη και αν είναι αυτή η διαδικασία θα πρέπει να την προσπαθήσετε. Αλλά να είστε απόλυτα ειλικρινείς και αντικειμενικοί , ίσως και λίγο σκληροί απέναντι στον εαυτό σας. Χρειάζεστε αντικειμενική αυτοκριτική.

 Το δεύτερο βήμα έχει ως εξής : Σκεφτείτε ποιες κινήσεις σας ή ποιες αλλαγές στην ζωή σας θα μπορούσαν να σας οδηγήσουν πίσω σε όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που έχετε χάσει και που σας λείπουν. Μήπως θα πρέπει να κάνετε κάποιο βήμα και να πλησιάσετε τον / την σύντροφο σας χτίζοντας ξανά την σχέση σας πάνω σε καινούργιες βάσεις; Μήπως έχετε «ρουτινιάσει» υπερβολικά και ήρθε η ώρα να ξεκολλήσετε επιτέλους από τον καναπέ; Μήπως , ζείτε στο παρελθόν με όλα τα κακά του βιώματα και δεν έχετε το κουράγιο να κοιτάξετε την ζωή θετικά και αισιόδοξα , άρα πρέπει επιτέλους να πάψετε να τα βλέπετε όλα μαύρα; Μήπως τελικά ήρθε η στιγμή να τελειώσει αυτή η σχέση ; Η να αλλάξετε δουλειά; H να βρείτε καινούργια ενδιαφέροντα; Σκεφτείτε όλες τις πιθανές κινήσεις που θα σας οδηγήσουν ξανά σε εκείνο το κομμάτι του εαυτού σας που αγαπούσατε και που χάσατε στην πορεία.

 Αφού σκεφτείτε τις κινήσεις σας , σαν τρίτο και τελευταίο βήμα, βρείτε το κουράγιο , την δύναμη και την πειθαρχία να ξεκινήσετε το ταξίδι σας προς τον χαμένο σας εαυτό με πυξίδα την θέληση σας και με τελικό στόχο την ευτυχία και την ολοκλήρωση σας. Ήρθε η ώρα των πράξεων. Το ταξίδι σας αυτό προϋποθέτει να μείνετε πιστοί και να ακολουθήσετε τις κινήσεις που κρίνατε απαραίτητες για να αποκτήσετε ξανά όλα εκείνα το όμορφα χαρακτηριστικά του εαυτού σας που χάσατε. Θα ήταν καλό εάν δημιουργούσατε ένα «σχέδιο δράσης» , ένα πλάνο , βάση του οποίου θα κινηθείτε για να πετύχετε τον στόχο σας και το οποίο θα πρέπει να ακολουθείτε καθημερινά , ένα βήμα την φορά. Εάν πραγματικά το θέλετε , τότε τίποτα δεν μπορεί να σας απομακρύνει από την επιθυμία σας να ανακαλύψετε ξανά τον εαυτό σας.

 Στην πορεία αυτή , θα καταλάβετε ότι ποτέ δεν «χάσατε» όλα αυτά τα χαρακτηριστικά σας , αλλά τα παραμελήσατε στην προσπάθεια σας να αντεπεξέλθετε στις υποχρεώσεις της καθημερινότητας ή στις απαιτήσεις του / της συντρόφου σας , της δουλειάς σας και της ζωής σας γενικότερα. Αυτό όμως δεν αποτελεί δικαιολογία.

 Οφείλετε στον εαυτό σας, να καταφέρετε να γίνετε το καλύτερο άτομο που μπορείτε να γίνετε. Οφείλετε στον εαυτό σας να είστε … απλά ο εαυτός σας , χωρίς συμβιβασμούς και ημίμετρα. Αν θέλετε να γίνετε το άτομο που πάντα ήσασταν και να προσθέσετε παράλληλα και όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που σας εκφράζουν και που αποχτήσατε στην πορεία της ζωής σας , μπορείτε να το κάνετε , χωρίς σε καμία περίπτωση να απαρνηθείτε την πραγματική σας φύση. Κανένας και τίποτα δεν θα πρέπει να έχουν την δύναμη να σας απομακρύνουν από αυτό που πραγματικά είστε μέσα σας. Ακόμα και αν παραμελήσατε τον εαυτό σας , ακόμα και αν θάψατε κάποιες χαρές σας , όνειρα σας και επιθυμίες σας βαθιά μέσα στην ψυχή σας για χάρη της καθημερινότητας , πάντα έχετε τη δυνατότητα να αντιδράσετε. Αρκεί να το θελήσετε και μπορείτε να φέρετε πίσω την παιδικότητα σας , τον αυθορμητισμό σας , την δύναμη σας , την θέληση σας , την παλιά σας σιλουέτα , τα όνειρα σας , το χιούμορ σας , το χαμόγελο σας , την επανάσταση σας…την δίψα για ζωή!

 Μην ξεχνάτε ποιοι είστε! Μην εγκαταλείπετε την μοναδικότητα σας….διεκδικήστε την και υποστηρίξτε την απέναντι σε κάθε εμπόδιο και σε κάθε δυσκολία και θα δείτε ότι εκείνο το άτομο που σας κοιτάει στον καθρέφτη δεν θα είναι πια ξένο… θα είναι οικείο , αγαπημένο και αληθινό. Εκείνο το άτομο στον καθρέφτη δεν θα σας προκαλεί άρνηση , θυμό και στεναχώρια αλλά θα σας πλημμυρίζει με περηφάνια. Αν δεν προδώσετε εσείς τον εαυτό σας… κανένας δεν μπορεί να σας προδώσει. Εάν δεν εγκαταλείψετε τον εαυτό σας…κανένας δεν μπορεί να σας εγκαταλείψει. Αν δεν αγαπήσετε εσείς τον εαυτό σας…κανένας δεν θα μπορέσει να σας αγαπήσει.

 Ακόμα ανέχεστε να κοιτάζετε εκείνο το άγνωστο πρόσωπο στον καθρέφτη;

 

 

You can leave a response, or trackback from your own site.

2 Responses to “To άγνωστο πρόσωπο που βλέπω στον καθρέφτη…”

  1. Αγαπημένη μου Μυρτώ!

    Εμένα πάλι, μου λείπει ο παλιός κακός μου εαυτός! Ο εαυτός που δεν μαζευόταν ποτέ στο σπίτι, που τέλειωνε από τη δουλειά κατά τις 8 το βράδι και μετά αλώνιζε σε όλη την Αθήνα, που έβγαινε, που έπινε, που χόρευε, που έβλεπε θεατρικές παραστάσεις και συχνά πυκνά, το πρώτο φως της ημέρας μετά από ξενύχτι γλεντιού και πατσά στον Παπανδρέου ή βρώμικο (ομορφάντρα μου!) στην Μαβίλη. Μου λείπει το φλερτ, αυτό το άσκοπο χαριέντισμα με έναν συμπαθή άγνωστο, τα σφηνάκια, οι βόλτες στα μαγαζιά το Σάββατο, το μηνιαίο full extra Spa, για να φύγουν οι τοξίνες και τα Σαββατοκύριακα της απομόνωσης με κλειστά τα τηλέφωνα και ανοιχτά τα βιβλία μου, τις κυριακάτες και τα cd’s μου. Μου λείπουν οι διακοπές χωρίς μπαγκάζια, ο ύπνος στην ξαπλώστρα μετά από μία παγωμένη μπύρα, η αποχαύνωση του καλοκαιρινού ήλιου και οι διακοπές χωρίς ωρολόγιο πρόγραμμα.
    Τώρα κοιτάζω στον καθρέφτη και το μόνο που βλέπω, είναι ο καλός μου εαυτός. Φρέσκια μαμά, με το μάτι λίγο θολό από την αϋπνία – βγάζουμε τα πίσω δόντια -, να παρακολουθώ το πρώτο φως της μέρας μισοξαπλωμένη στον καναπέ, με δυο κουτάβια 18 μηνών κολλημένα πάνω μου. Και το ρολόι, δεύτερη φύση: το πρωινό γάλα, το κολατσιό, το μεσημεριανό, το γιαούρτι, στις 8.15 το μπάνιο, το γάλα, ο ύπνος. Και μετά τρελό πάρτυ στον καναπέ, αναζητώντας καμιά ταινία στο connex tv, αλλά εντελώς προσχηματικά, έτσι για να πω πως “τώρα θα κάνω κάτι που μ’ αρέσει”, αφού σε μισή ώρα το πολύ θα μ’ έχει πάρει ο ύπνος. Και τα Σαββατοκύριακα ούτε λόγος για shopping ή βόλτα για καφέ ή μεσημεριανό lunch, αφού η Tata ρεπάρει και φυσικά το ωρολόγιο πρόγραμμα των διδύμων δεν γνωρίζει από weekend, spa και ξενυχτισμένη μαμά… Ναι, κοιτάζω αυτόν τον (ταλαίπωρο) εαυτό μου στον καθρέφτη και γεμίζω με περηφάνια. Και πράγματι, αυτό το νέο πρόσωπο της μαμάς έχει αρχίσει να μου γίνεται οικείο, αγαπημένο και, όταν καθρεφτίζεται στα μάτια των παιδιών μου, απόλυτα ευτυχισμένο και αληθινό. Τον αγαπάω αυτόν τον εαυτό τρελά, όσο τρελά αγαπώ και τα δίδυμα, αλλά αγαπώ και τον άλλο, τον προηγούμενο, τον “κακό”, τον ανέμελο. Και μου λείπει, όπως σου λείπει η πόλη σου, το σπίτι σου, η γωνιά σου, όταν ταξιδεύεις για καιρό. Νομίζω πως η ζωή μας κυλάει και εξελίσσεται μέσα από ανταλλάγματα. Δεν προχωράς απλώς. Γιατί για να προχωρήσεις πρέπει πάντα κάτι να δώσεις, κάτι να αφήσεις πίσω σου. Όταν αλλάζεις πίστα, αλλάζει όλο το σκηνικό. Κάποιον εαυτό πρέπει να αφήσεις πίσω για να περάσεις στο επόμενο στάδιο. Και πάντα, στην αρχή τουλάχιστον, αυτός ο νέος εαυτός θα σε ξενίζει λίγο. Μέχρι κι αυτός να γίνει τόσο οικείος ώστε να πρέπει να τον αφήσεις πίσω για να πας στην επόμενη πίστα… Έχει δεν έχει bonus…

  2. Μυρτώ Χαμπάκη says:

    Aυτή η “επόμενη πίστα” εμένα μ’ έχει αποτελειώσει! 😉
    Να σου πω ότι δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει δύο μωράκια 18 μηνών; Θα σου πω ψέμματα. Σε λίγο (επειδή εμείς γίναμε τριών! ) θα δείς ότι το πράγμα γίνεται καλύτερο. Εχει πιο πολλή πλάκα …Εγώ τώρα βλέπω το μικρό μου “στρουμφάκι” να γίνεται ανθρωπάκι, να έχει πλάκα, να κάνει αστεία… να συνεννοείται… και όσο να’ναι είναι τέλεια παρεούλα.

    Απλά Μαρίνα μου χρειαζόμαστε το χρόνο μας για την “αγκαλιάσουμε” και να την αποδεχτούμε αυτή τη νέα ζωή. Οσο για τον παλιό “κακό” 🙂 εαυτό, πάντα θα μας λείπει…γιατί και αυτός αποτελεί κομμάτι του καινούργιου και διεκδικεί τη θέση του στην επιφάνεια. Που και που πρέπει να τον θυμώμαστε και να τον αφήνουμε να “σκάει μύτη”. Εχει κάθε δικαίωμα να το κάνει…

Leave a Reply

Powered by WordPress | Designed by: Best SUV | Thanks to Toyota SUV, Ford SUV and Best Truck